ยาย


มียายเฒ่าเงอะงะทึทะเทอะ        เดินเลือนเลอะเเบมือขออาหาร

ปากพร่ำช่วยทำบุญกุศลให้ทาน     เศษอาหารเหลือไว้ให้ยายเทอญ

ดวงตาเศร้าหนังเหี่ยวย่นบนใบหน้า        เหงื่อไหลคล้อยย้อยลงมายามเดินเหิน

เดินโซเซ..โซซัด..ท่ามคนเดิน       บ้างลุกนั่ง-เดิน ปะปนคนเรื่อยไป

เเขนขาสั่นเเกว่งไหวคนวัยชรา        ไฉนลูกหลานจึงปล่อยมาเป็นเช่นนี้

ทิ้งคนเฒ่าโดดเดี่ยวเดียวดายสิ้นดี             คนเฒ่านี้ไม่มีค่าเลยหรือไร?

หรือ? คนเฒ่าไม่มีค่าน่าห่วงหา         หรือ? หมดเวลาคนเฒ่าเเล้วใช่ใหม

ปล่อยคนเฒ่าอยู่อ้างว้างเดียวดาย           ไร้เเม้คนห่วงใยให้พึ่งพิง

 ขอบคุณ..ขอบคุณ.. ขอบุณส่ง      ขอจำร่ง..จำเริญนะหลานหลาน

ยายเฒ่าให้พรคนทำบุญให้ทาน    ชีวิตงานพบสิ่งงามงามตามเวลา

ขอให้มีลูกหลานได้มาพานพบ         ประสบสุขยามเฒ่ามีคนเฝ้าห่วงหา

ไม่เร่ร่อนรอนเเรมไกลบ้านมา        เพียงเพื่อหาอาหารประทั่งชีวีตตน

มิ่งขวัญ  จันดาเพ็ง 

[บท บก.] [เปิดประเด็น] [ธารกวี] [มุมหนังสือ] [บทความจร] [เล่าสู่กันฟัง] [การฟื้นฟูทะเลสาบสงขลา] [ว่าด้วยชีวิต] [มอบของขวัญ] [ลานข่าว] [ฝากคำ]
จำนวนผู้เข้าชม 001841