คิดถึงเดือนธันวาคม

 

     พี่จากมาไกลแสนไกลโดยทิ้งฮานอยไว้เบื้องหลัง

จำได้ว่ายามนั้น…ใบของต้นเกิมหง่วยเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและเริ่มร่วงโรย

ถนนในฤดูหนาวเกลื่อนไปด้วยใบไม้ที่หล่นพรมพื้น

ในเดือนธันวาคมพายุได้โหมกระหน่ำเข้ามาทางภาคใต้

ขณะเดียวกันภาคเหนือก็เผชิญกับอากาศหนาวเหน็บ

ในยามจาก…

     หัวใจสองดวงยิ่งทวีความอาลัยอาวรณ์ต่อกันในธันวาคมนี้

ความรักของเราเสมือนพายุที่พัดมาไกลแสนไกล

แต่ก็ไม่อาจเกี่ยวโยงดูดดึงกันไว้ได้

นับเดือนนับปี  ประกายความหวังยังฉายโชนเสมอ

โอ..น้ำตาได้แห้งเหือดไปแล้ว

ไฉนหนอเธอยังร่ำไห้อยู่

     ณ  ต่างแดน  บนตึกสูงยามนี้

โต๊ะกับข้าวเต็มไปด้วยอาหารที่แสนอร่อย

แต่พี่กลับเมินเฉยเสีย  ยืนเหม่อสายตาออกไปยังเกลียวคลื่นที่กระทบชายหาดรอบเกาะ

ห้วงเวลานี้…พี่เฝ้าคิดถึงธันวาคม    บ้านเกิดจนทนไม่ไหว

     ป่านนี้เธอคงร้องไห้รำพันคนเดียว

จ่อมจมอยู่กับฤดูหนาวที่ใบไม้ร่วงลงเต็มลานดิน

เหมือนใครสักคนกำลังโรยดอกไม้กลบฝังความรักที่ขมขื่นซึ่งเคยเกาะติดตัวมาตลอดชีวิต

     โอ…ลมแห่งธันวาคมพัดมาเย็นยะเยือก

พายุได้หอบคลื่นยักษ์ม้วนตัวเข้าสู่ฝั่ง

ประดุจดั่งน้ำตาของเธอที่กำลังเอ่อท้น

 

ลายวลี  คำวิไล

 

ถอดความจากบทกวีเวียดนาม  ชื่อ Thuong  nho  thang  muoi  hai  ของ  Ngo  van  phu

เกิมหง่วย  :  ไม้ยืนต้นชนิดหนึ่ง  ดอกเหลือง  เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของนครฮานอยในฤดูใบไม้ร่วง

[บทบรรณาธิการ] [เปิดประเด็น] [ธารกวี] [เล่าสู่กันฟัง] [ฝากคำ] [บทความจร] [มุมหนังสือ] [ว่าด้วย “ชีวิต”] [ลานข่าว] [มอบของขวัญ]
จำนวนผู้เข้าชม 001996