ธารกวี

นาโก็ะลี

                                                ลา

 

มันต้องเป็นอย่างนั้นซักวันหนึ่ง             ผ่านทุกข์ ผ่านสุขซึ้งก็ถึงกำหนด

ทางไกลทอดทอเลาะเลี้ยวลด                              เคี้ยวข้ามภูเขาคดสู่ฝั่งฝัน

วันนั้นมาถึงแล้ว เมื่อเช้านี้                     เมื่อแสงแรกทาบวิถีขับสีสัน

เห็นทางไกลทางใครก็ทางมัน                               นั่นทางเธอโน่นทางฉันบนทางของเรา

เอ่ยคำล่ำลาแม้ยังอาลัย                       ยอมรับภาระแห่งยุคสมัย หม่นเศร้า

อ้างว้างนักแล้วเซื่องซึมเซา                   หอบหัวใจเปลี่ยวเหงา  อำลา

รฤกถึงกันบ้างระหว่างนั้น                     บางเช้าเมื่อแสงตะวันแตะขอบฟ้า

บางค่ำคืนดึกดื่นนวลจันทรา                                บางแผ่นดินถิ่นทุ่งหญ้าหรือป่าเมือง

คงได้รับความปรารถนาดี                     ทรงจำเท่าที่มีอยู่บางเรื่อง

เก็บไว้คงไม่ได้เปล่าเปลือง                    และมิได้ขัดเคืองต่อกำลังใจ

นอกนั้นไม่รู้แล้ว...ไม่รู้                            ผ่านไปพบบางสิ่ง สู้ อาจหวั่นไหว

อย่างนั้นความรักจากอีกฟ้าไกล          จะส่งมาเผื่อได้เป็นกำลัง

หากพบปลายทางอย่างปรารถนา       รื่นรมย์ในเวลาอย่างที่หวัง

ชื่นชมนัก ยินดี จะโห่ดัง                         กู้ร้องก้องหากได้ฟัง-บันดาลใจ

 

 

[เปิดประเด็น] [เล่าสู่กันฟัง] [ฝากคำ] [มุมหนังสือ] [ว่าด้วย…ชีวิต] [บทความจร] [คมความคิด] [ธารกวี] [บทบรรณาธิการ]
จำนวนผู้เข้าชม 001640