ธารกวี

วิจิตร วรรณวิจิตร

                               

                                                                - -

ฟ้ารุ่งคลุ้งเมฆฝ้ายระบายฟ้า                                               แรรุ้งเลือนหมอกหนาลวงตาฝัน

แว่วหวิวพลิ้วเพลงหวานกล่อมวารวัน                 คือริ้วหลั่นลมขับเคี่ยวเรียวหญ้าคา

 

ที่กรายกลีบเริงระบำเต็มลำน้ำ                            คือบัวบานฉานฉ่ำประคำฟ้า

ประกายพรึกผลึกพราววับวาวตา                       บันดาลบึงประหนึ่งว่า..ทุ่งราตรี

                                                               

ทุ่งราตรีที่ผลิดาววาววับฝัน                                  ที่เงียบงันสงบงามตามวิถี

เย็นยะเยียบเรียบเรียงร้อยถ้อยกวี                       ระงมก้องท้องทุ่งนี้อยู่ลี้ลับ

                                                               

- -

ระเรื่อยเรียบนาฏกรรมลำน้ำกว้าง                      มิรู้ร้าง คีตกาล บาน – ร่วง ดับ

 มีเว้นวันคือเรือน้อยลอยพยับ                               คลื่นขยับระลอกเช้าคละเคล้าลา

 

ยังคงเป็นเช่นทุกเช้า...                                           เฒ่าชรา – เรือลำเก่า เฝ้าค้นหา

สรรบัวสายอวบอิ่มปริ่มธารา                                                เปื้อนรอยยิ้มพริ้มหน้า – ตาคู่นั้น

 

วาดมือขวาคว้าอวบอูมช่อตูมตั้ง                          มือซ้ายรั้งช่อบานสะท้านสั่น

โอบละอ่อนช้อนบอบบางแล้ววางพลัน                 ก่อบัวปั่นฟันเกลียวจนเขียวช้ำ

 

อา...วาทยกรฟ้อนฝันอยู่นั่นแล้ว                           ล่องเรือแก้วโล้คลื่นโลกโศกระส่ำ

คลื่นสะบัดซัดมหาชะตากรรม                              อย่างลึกล้ำ เขาเริงร่า – ชะตาชีวิต

 

ขณะทุรยุครุกเร้า เราและท่าน                             ลานฝั่งฝันผลิความงามเขาตามติด

กระแสกลกระชากรักสลักพิษ                                              เข้าห้อมจิตเพื่อชิดรักสลักใจ

 

ทะนุถนอมค่าแสนงามความเรียบง่าย                 ดื่มด่ำทุกความหมายเม็ดทรายใส

สรรพสิ่งอิงแอบเขาแนบใจ                                    ถักร้อยลมหายใจในนิรันดร์

 

                                                                - -

ระฆังกาลหวานแว่วแผ่วกระซิบ                           ปอยคลื่นขลิบประกายระวีร้อยสีสัน

ว่าสายแล้วแว่วฝีพายที่ท้ายคัน                           - คุ้งคันขอบโค้งตรงขอบฟ้า

แล้วเรือเก่า – เฒ่าชราก็ลาลับ                             ในพยับหมอกไหวที่ไกลกว่า

เหลือเพียงกรุ่นละมุนละไมอาบไล้ทา                  เปื้อนรอยยิ้มพริ้มหน้าเขาคนเฝ้ามอง

 

[เปิดประเด็น] [เล่าสู่กันฟัง] [ฝากคำ] [มุมหนังสือ] [ว่าด้วย...ชีวิต] [ธารกวี] [บทความจร]
จำนวนผู้เข้าชม 001897